Bij ons probeer ik haar vooral kind te laten zijn. We bakken samen, ze speelt in de tuin en ’s avonds lezen we nog altijd iets voor. Daar is ze eigenlijk al wat groot voor, maar ze vraagt er zelf om. Misschien geeft het haar rust.
Tegelijk merk ik dat ik steeds meer taken van mijn dochter overneem. Ik zorg dat de turnzak klaarstaat, kom langs om huiswerk te maken en breng haar naar de muziekles. Als mijn dochter niet opneemt, spring ik in. Laatst vroeg mijn kleindochter of ze een vriendinnetje mocht uitnodigen om te spelen. Maar dan wel in het huis van oma en opa, niet bij mama.
Mijn man zegt steeds vaker dat we niet alles kunnen blijven oplossen. Dat weet ik ook wel. Maar wat moet ik dan doen? Mijn kleindochter laten wachten aan de schoolpoort?
Met mijn dochter praten is moeilijk. Het ene moment rekent ze op ons om in te springen, maar iets later krijg ik verwijten dat ik me bemoei. Dan zegt ze bijvoorbeeld dat ik haar het gevoel geef dat ze een slechte moeder is. Dat wil ik helemaal niet. Het blijft mijn dochter en ik zie ook hoe hard ze zelf worstelt.
Maar ondertussen maak ik me zorgen om mijn kleindochter. Soms voelt het alsof ik moet kiezen tussen mijn dochter steunen en mijn kleindochter beschermen. Eigenlijk ben ik geen moment gerust. En ik vraag me steeds vaker af hoelang wij dit zelf nog kunnen volhouden.
