Ik hoor wel verhalen van andere ouders van wie de kinderen al geëxperimenteerd hebben. De dingen die Yassine vertelt, slaan gelukkig op oudere jongens met wie hij geen contact heeft. Toch mag ik er niet aan denken dat het ons zou overkomen.
Anderzijds weet ik dat je het doen en laten van je kinderen nooit helemaal kan controleren. Dat zou ik ook niet willen. Ze worden stilaan ouder en ik wil hen geleidelijk aan meer vrijheid geven. Tegelijk moeten ze wel weten waar de grenzen liggen. Maar hoe vind je daarin de juiste balans? Waar ligt die gulden middenweg?
