Echt helder denken deed ik niet meer die avond en daar schrik ik toch wat van eerlijk gezegd.

Op ons kot is het meestal een gezellige boel. De meeste van mijn kotgenoten kan ik ondertussen echt vrienden noemen. We koken al eens samen, gaan regelmatig samen uit en steunen elkaar in de blok.

Vorige week waren we allemaal samen op café gegaan voor een plezant spel, 'Reis rond de wereld'. Elk uur ben je dan zogezegd op een ander continent en moet je minstens twee glazen drinken van een drankje typisch voor die streek. Er wordt gewed wie de hele reis het best zal doormaken.

Op een bepaald moment voelt Wouter zich niet zo goed en hij besluit naar het kot te vertrekken. Wanneer we enkele uren later ook vertrekken, schrikken we ons rot wanneer we Wouter plots onderweg tegenkomen, slapend in de berm. Ik voelde me schuldig, wat voor een vrienden zijn wij nu, Wouter ligt daar helemaal alleen, het was maar vijf graden buiten, er had zoveel kunnen gebeuren. Er had iemand van ons moeten meegaan tot aan het kot met hem, waarom is niemand op dat simpel idee gekomen…?

Maar gelukkig krijgen we Wouter direct wakker en blijkt het allemaal minder erg dan het lijkt. Wouter had blijkbaar een lekke band gekregen met zijn fiets en toen hij afstapte om te kijken was hij misselijk geworden. Hij was dan maar een minuutje gaan zitten om te bekomen en dan domweg ingedommeld.

Wouter zelf vond het hele verhaal achteraf nog grappig maar ik blijf toch met een beetje een wrang gevoel zitten. We hebben hem nu nog vrij snel gevonden, maar wat als we niet samen op kot hadden gezeten en een andere weg hadden genomen. Echt helder denken deed ik niet meer die avond en daar schrik ik toch wat van eerlijk gezegd.

'Thomas' en 'Wouter' zijn schuilnamen en de afbeelding bij dit verhaal is fictief. De DrugLijn garandeert anonimiteit. Verhalen of uitspraken worden nooit online geplaatst zonder voorafgaande toestemming van de betrokkenen.