Eigenlijk is het al een poosje scheef aan het lopen. Sinds vorig jaar kan school me echt gestolen worden. Ben toen meer en meer gaan spijbelen.

Ik zit behoorlijk in de shit. Het lijkt wel of iedereen tegen me is. Op school ben ik het kotsbeu. Thuis krijg ik steeds het gezeur van mijn ma over me heen. En nu lijkt het alsof m'n vrienden me ook al laten vallen? Ik kreeg gisterenavond nog een sms van Emily: "Je bent echt niet goe bezig …".

Eigenlijk is het al een poosje scheef aan het lopen. Sinds vorig jaar kan school me echt gestolen worden. Ben toen meer en meer gaan spijbelen. In de stad rondhangen is gewoon veel plezanter. Nadat ik een paar keer tegen de lamp liep, hebben ze zelfs de politie naar ons thuis gestuurd. Denken ze dat ik een crimineel ben of zo?

Toen was het hek helemaal van de dam. Mijn ma zat vanaf dan heel kort op mijn vel. Ik weet wel, 't is voor haar ook niet gemakkelijk, alleen met drie kinderen. En daarbovenop haar onregelmatige werkuren. Zo'n leven wil ik later echt niet. Ik wil écht leven, alles doen en gedaan hebben. En ja, dat wil ook zeggen dat ik geregeld een joint smoor! En dan? Ik ben toch geen junkie of zo? Bijna iedereen die ik ken doet het wel eens. Op de seuten in mijn klas na, misschien.

Vorige maand werden we in het parkje betrapt. Opnieuw flikken aan de deur. Een hoop gedoe en nu moet ik geregeld in een potje plassen. "Bewijs maar eens dat je het nog waard bent om mijn dochter te zijn", vloekt mijn ma. Plezant is het al lang niet meer. En dan gisteren dat sms-je van Emily… dat kwam eigenlijk wel hard aan. Soms denk ik dat ik me echt zou moeten herpakken. Maar hoe?"

'Tessa' en 'Emily' zijn schuilnamen en de afbeelding bij dit verhaal is fictief.

De DrugLijn garandeert anonimiteit. Verhalen of uitspraken worden nooit online geplaatst zonder voorafgaandelijke toestemming van de betrokkene.